Երախտամոռ, ուրացող մարդ կամ «անաղուհաց քրդի շուն»

Աղուհացը ծիսական սովորույթ է հայերի և աշխարհի շատ ժողովուրդների կենցաղում։ Այն եղել է և շատ երկրներում դեռ կմնա որպես հարգանքի, հարստության, առատության, բարեկամության, հավատարմության և բարեհաջողության խորհրդանիշ։

Դարեր շարունակ նորածին երեխայի վրա աղ են ցանել՝ նրա առողջությունը պահպանելու, կյանքը ապահովելու նպատակով։
Աղը նաև օգտագործվել է հարսանեկան սովորույթներում որպես հարստության և առատության խորհրդանիշ։
Հայ ժողովուրդն աղուհացով է դիմավորել հաղթանակով վերադարձող թագավորին, բանակին՝ գերդաստանի նահապետի կամ հարգանք վայելող հասակավոր տղամարդու ձեռքով։ Հայ թագավորներն ու զորավարները թշնամու դեմ մարտնչելու նախօրեին երդվում էին աղուհացով։

Աղուհացը հիմա էլ, հայերի և մյուս ժողովուրդների կենցաղում, հյուրերին հարգանք մատուցելու միջոց է։ Աղուհացի սրբության գաղափարն արտահայտվել է առակներում, ասացվածքներում, հեքիաթներում և ժողովրդական բանահյուսության այլ ժանրերում։
Պատահական չէ, որ անհյուրընկալ, երախտամոռ, ուրացող մարդուն անվանում են «անաղուհաց մարդ», «անաղուհաց քրդի շուն», շատ ապերախտ, անհավատարիմ ու դավաճան։

Ռոբերտ Մելքոնյան

Մեկնաբանություններ